Waarom je buitenthermische kachel eigenlijk stopt met werken (en hoe je het oplost)
Er is een klein geheim over waterdichte buitenthermische kachels: ze falen zelden vanwege een defecte verhittingselement. Meestal ligt het probleem bij de verbinding van de draden.
Als je een infraroodverwarmer naar buiten brengt, onderwerp je hem in feite aan een soort ‘martelproef’. De verwarmer gaat binnen enkele minuten van extreem koud naar extreem heet, terwijl hij ook nog eens te maken moet hebben met regen en vochtigheid. De meeste fabrikanten negeren echter het kleine spleetje waar de draden in contact komen met de keramische of kwartsstructuur van de kachel.
Dat kleine spleetje? Daar begint het probleem.
Het “ademende” probleem
Bij goedkope kachels bestaat de afsluiting meestal uit een klont siliconen of een losse plastic huls. Op het plankje ziet dit er prima uit, maar de natuurkunde heeft andere plannen.
Wanneer de kachel aan en uit gaat, zetten de materialen zich op verschillende manieren uit en samentrekken ze. Dit zorgt voor een soort ‘ademend’ effect. Elke keer dat de kachel afkoelt, wordt er vocht en vochtige lucht rechtstreeks in de elektrische verbindingen gezogen.
Zodra het water de hoge-spanningsterminals bereikt, vindt oxidatie plaats. Dit leidt tot meer weerstand, waardoor er nog meer hitte wordt geproduceerd. Vroeg of laat smelt de isolatie. Dan heb je te maken met een kortsluiting of een uitgeschakelde schakelaar. Dat is zeker niet wat je wilt voor een comfortabele avond op je terras.
Hoe het juist moet worden gedaan
Wij gebruiken een andere aanpak. In plaats van alleen de draden te bedekken en te hopen op het beste resultaat, gebruiken we hoge-temperatuurbestendige materialen en compressieverbindingen. We bouwen de afsluiting rechtstreeks in de structuur van de kachel zelf in.
Dankzij deze aanpak blijft de afsluiting stevig, zelfs wanneer het metaal door de hitte uitzet.
We proberen ook het ‘wicking-effect’ tegen te gaan. Weet je hoe een stukje touw water omhoog kan trekken? Draadomhulsingen kunnen hetzelfde doen: ze trekken regenwater rechtstreeks naar de interne circuiten. Om dit te voorkomen, gebruiken we fluoropolymer- of siliconenringen. Deze kunnen de hitte en zonnestraling doorstaan zonder te barsten of los te laten.
De nadelen
Er is echter ook een nadeel. Stevige afsluitingen maken het moeilijker om de kachel te onderhouden. Als een draad breekt of een terminal faalt, kun je de kachel niet zomaar repareren in vijf minuten. Je moet waarschijnlijk het hele onderdeel vervangen.
Maar eerlijk gezegd? Ik geef liever de voorkeur aan het vervangen van zeldzame onderdelen, dan dat mijn kachel al na de eerste regenbui stopt met werken. Dat is een risico dat ik bereid ben te nemen.